Tussen beide foto’s liggen ongeveer zes jaren. Of zijn het zes eeuwen? In 2001 knokten Marc Herremans en Luc Van Lierde zij aan zij op de zeedijk van Knokke voor de overwinning, al wat naam had in het Belgische triatlon zeer ver achter zich latend. Zij maakten toen de dienst uit, en dat zou zo nog enkele jaren duren. Dacht ik. Dachten zij. In 2007 trainen ze, opnieuw zij aan zij, nu niet meer tegen, maar met elkaar. De ene voert een verbeten, nooit aflatende strijd tegen het onverbiddellijke noodlot, de andere knokt voor de ultieme rehabilitatie in de nadagen van zijn hoe dan ook schitterende sportcarrière. Marc wil eind oktober stunten in Australië, door met zijn handbike de waanzinnig zware Crocodile Trophy tot een goed einde te brengen. Tien dagen door de wildernis, in extreme hitte en over de onverharde wegen, daar in Down
Under. Soms tot 160 kilometer per dag.
Luc wil de verloren jaren uitwissen. Hij zal het in één dag moeten klaren, op de Big Island. De lat ligt voor beiden bijzonder hoog. Ik hoop dat ze blijft liggen. ’t Zijn geen gemakkelijke atleten om mee te werken. Ze zijn moeilijk coachable, energie-slorpend en tijdrovend. Maar ondanks alles is het geweldig om zo’n toppers onder mijn hoede te hebben.


Altijd maar Herremans verafgoden, goed hoe hij emt z'n handicap omgaat maar voor de rest breekt hij z'n lichaam alleen maar af,hij verlegt z'n grenzen op een gevaarlijke manier en dat is echt geen voorbeeld om op te volgen.
Geplaatst door: joep | 20-7-07 om 15:21
Moeilijk gaat ook hé, dat siert beide atleten en ook de coach die het toch maar telkens klaar krijgt.
Coach, hoe ben je zelf als sportman? Coach je jezelf voor de Ironman van Lanzarote?
Grtz,
Bo
Geplaatst door: bo | 20-7-07 om 11:49