Alles over sport

Blogs

26-7-07

Achter de schermen is verhuisd

Achter de schermen is verhuisd naar http://blog.sport.be/achterdeschermen/ .

21-7-07

Onbevangen

Provence3 Eeuwige liefde bestaat niet. Ik weet het nu wel zeker. Er komen barsten in een liefdesrelatie die naar schatting al meer dan 40 jaar duurt, en die – zo dacht ik toch – onwankelbaar was. Ik kijk nog wel naar de Tour, maar minder, veel minder dan vroeger. Wellicht nog uit nostalgische gewoonte. Of is het in de ijdele hoop dat de vonk weer zal overslaan? Ik vrees dat het niet meer goed komt. Geen relatietherapeut die er nog iets kan aan veranderen. Weg is mijn onbevangenheid, weg is ook de  Tourheroïek, overruled door een dagdagelijkse waas van dopingvermoedens, van beschuldigingen en – hoe kan het anders - ontkenningen. Supporteren wordt moeilijk, onmogelijk haast. Voor wie? Voor wat? Er zijn geen helden, geen patrons meer. Het knaagt, diep in mijn binnenste. Het begin van een degout. Vrees ik.

Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Morgen gooi ik mijn fiets in de koffer van mijn auto, samen met een stel boeken. Ik maak eerst nog een ommetje langs Ottignies. Sven Nys rijdt er, tegen Meirhaeghe en co, voor de Belgische titel mountainbike. Sven’s finish is mijn start voor een weekje tabula rasa. Weg weblog, weg trainingsschema’s, weg email. Ik rijd dan door naar de lavendelstreek, naar de legendarische bult van de Provence. Om er, zonder uurwerk, te lanterfanten in de zon, met mijn vrouw rond te struinen op de pittoreske markpleintjes. Om er af en toe zelf de held uit te hangen tegen de flanken van de Kale. Veel trager en moeizamer dan de echten. Maar wel onbevangen. En zuiver.

19-7-07

Broodroof

Enkele dagen geleden nog, toen Linus Gerdemann zich net in het geel had gefietst, stuurde ik sportbestuurder Valerio Piva een GSM-berichtje met felicitaties en de belofte om onmiddellijk na de Tour contact op te nemen om bij te praten. Ik hoorde hem op de vraag of T-Mobile eraan dacht om die trui te verdedigen, zeggen: “Dat is voor morgen. Laat ons vandaag genieten.”  Vermoedde hij toen al onraad? Of was het gewoon realiteitszin? Feit is dat zijn ploeg, na die dag, alleen maar klappen gekregen heeft. Gerdemann verloor de gele trui, kopman Rogers viel letterlijk uit, Patrik Sinkewitz brak naast zijn kaakbeen het laatste greintje Duits vertrouwen in een cleane wielersport. De genadeslag voor het Duitse wielrennen lijkt daarmee gegeven te zijn. Of is het de definitieve stap in de goede richting, de prikkel die nodig was om de laatste slapers wakker te schudden?

In augustus 2006 schreef ik in “Achter de Schermen” dat de oplossing voor het dopinggebruik was komen aanwaaien uit Duitsland. Toen al dreigden de grote Duitse TV-zenders met de afbouw van de rechtstreekse wieleruitzendingen. Enkele weken geleden herhaalden ze hun dreigement. Deze week, na het zoveelste dopinggeval in Duitsland, lieten ze zien dat het hun menens was. Ondanks het protest van organisatoren en een aantal ploegleiders pakten ze hun boeltje bij elkaar en lieten de Tour voor wat hij is: brood en spelen voor het volk. Als nu alle andere zenders – voor even dan toch – eens hetzelfde gaan doen, of er tenminste al eens mee dreigen,  dan is de zaak zo geklaard. De renners gaan dan misschien eindelijk inzien welke verpletterende verantwoordelijkheid ze meezeulen, tegenover hun sponsors, tegenover de organisatoren, tegenover de toeschouwers. Vooral tegenover elkaar, tegenover hen die het goed menen, die het op een "andere" manier willen doen. Clean. Gebruik van doping staat zo stilaan gelijk met broodroof. Hopelijk is het niet te laat. Ik hoor net dat T-Mobile overweegt om uit het peloton te stappen, en dat ook Milram en Gerolsteiner hun sponsoringspolitiek willen herbekijken. Al dan niet onder druk van de Duitse politici. Het kan toch niet anders of het begint eindelijk te dagen bij Patrik Sinkewitz en co. Of is dat nog steeds een illusie?

Toppers

Marc_en_luc_2 Tussen beide foto’s liggen ongeveer zes jaren. Of zijn het zes eeuwen? In 2001 knokten Marc Herremans en Luc Van Lierde zij aan zij op de zeedijk van Knokke voor de overwinning, al wat naam had in het Belgische triatlon zeer ver achter zich latend. Zij maakten toen de dienst uit, en dat zou zo nog enkele jaren duren. Dacht ik. Dachten zij. In 2007 trainen ze, opnieuw zij aan zij,  nu niet meer tegen, maar met elkaar. De ene voert een verbeten, nooit aflatende strijd tegen het onverbiddellijke noodlot, de andere knokt voor de ultieme rehabilitatie in de nadagen van zijn hoe dan ook schitterende sportcarrière. Marc wil eind oktober stunten in Australië, door met zijn handbike de waanzinnig zware Crocodile Trophy tot een goed einde te brengen. Tien dagen door de wildernis, in extreme hitte en over de onverharde wegen, daar in Down Dsc02190_4Under. Soms tot 160 kilometer per dag.

Luc wil de verloren jaren uitwissen. Hij zal het in één dag moeten klaren, op de Big Island. De lat ligt voor beiden bijzonder hoog. Ik hoop dat ze blijft liggen. ’t Zijn geen gemakkelijke atleten om mee te werken. Ze zijn moeilijk coachable, energie-slorpend en tijdrovend. Maar ondanks alles is het geweldig om zo’n toppers onder mijn hoede te hebben.

17-7-07

Menselijker

Ze stonden er weer, als van oudsher, met duizenden en duizenden op de flanken van de Galibier. Gretige getuigen van een – laat ons eerlijk zijn – op eerste gezicht lichtjes getemperde heroïek. Roepend en schreeuwend alsof de hoofdrolspelers in de recente dopingverhalen nooit hebben bestaan, of hooguit schimmige figuurtjes zijn uit een nu al ver, verdrongen verleden.

De verschillen tussen de renners blijven relatief beperkt, miniem zelfs in vergelijking met de gloriedagen van Lance Armstrong die orde op zaken zette vanaf de eerste serieuze bergetappe. Iets voor halfweg blijven er nog meer dan 10 potentiële winnaars, verzameld op een zakdoek van enkele minuten in het kwadraat.  Ondanks twee rustdagen en enkele snipperdagritten is en blijft deze Ronde nog maar eens te zwaar, gesneden ver boven de zuivere mensenmaat. Na de raid over Col de L’Iseran en de Col du Galibier volgen drie “overgangsritten”, samen goed voor 590 kilometer. Een opwarmer voor een individuele tijdrit over 54 kilometer, op zijn beurt voorbode voor twee bijzonder zware Pyreneeënritten. Geloof me, hier is geen normaal herstel meer mogelijk. De renners, balancerend tussen complete uitputting en overeind blijven, worden haast gepusht in hun zoektocht naar herstelbevorderende middelen, laverend ook in de grijze zone, tussen het toelaatbare en het niet toelaatbare. De UCI moet de wielersport dringend menselijker maken, meer energie steken in preventie, minder in repressie. Ik pleit voor een rustdag om de drie dagen. Zes rustdagen in plaats van twee in de Tour. Anders blijft het dweilen met de dopingkraan open. Ondanks alle goede voornemens, ondanks alle verhalen dat het beter gaat. Net zoals jaren geleden, na de Festina-Tour.

 
Mail ons | Over ons
© 2005, Sport.be nv | HR Hasselt 108990 | Schoebroekstraat 8 | 3583 Paal | tel: 011/450.360 | fax: 011/459.910